سلام!این بار آمده ام تا برای تو بنویسم!تویی که خود را ناشناس می نامی اما من قریب به ۸ سال است که سایه ات را بر فراز دیده بان فکر و اندیشه ام احساس می کنم!دلم نمی خواست هرگز از تو چیزی بنویسم اما تو همچنان خواهان قدرتی تا آزار برسانی و گرنه عشق کافیست برای زنده بودن!

دوست ناشناس من !تمام اظهار نظر هایت را در گوشه و کنار وب لاگم خواندم!می دانم !این مملکت صاحب دارد!آن هم صاحبانی که مردانگی را به قیاس از سیم و زری می دانند که در کیسه داریم!آنها که همیشه نان اعتقاد خود را خورده اند و هرگز با اعتقاد نان نمی خورند!آنانی که گرسنگی برایشان تمایلی ست که یک ساعت قبل از شام به غذا دارند!   آنها که نه هرگز به قلم وفادار بوده اند!و نه تفکر را به رسمیت می شناسند!آنها که می کوبند و تحقیر می کنند!آنها که در پیشگاه تاریخ مورد نفرین بوده و خواهند بود!

من می دانم ولایت فقیه جیست!!ولایت فقهایی که امامان از جهالت ایشان به خدا پناه می برند!آنها که چون به خلوت می روند....آنها که هم نسلانم را از اهمه چیز منزجر کرده اند!و چه خوب و بی آزار است نسلی که سرگرم شود و نفهمد چگونه ذره ذره وجودش را می درند!

نمی دانم!آیا تا به حال به دور از تعصب به خدایی فکر کرده ای که عاشق انسانهاست!او که خود منشأ عدل و آزادیست؟؟

آیا تا به حال به حلبی آباد های اطراف تهران رفته ای!اگر این بار به آنجا رفتی برایشان از ولایت فقیه بگو !از زبان سرخ از سر سبز!از ایران اسلامی و تنها نجوای غمناک کودکانش را بشنو!

نمی دانم و نمی هراسم!همچنان که زندگی را در اعماق قلبم جستجو می کنم!و اگر واژه ها از دل بر آیند نیازی به تأکید نیست!و اگر چیزی در نگاهمان باشد خود جاری می شود و گرنه همه چیز تزویر است!

مرا هرگز از غل و زنجیر هراسی نیست!چراکه مرا میراث محنت روزگاران تسلی دردیست که شاهین ترازو را به جانب کفه فردا خم می کند!من هرگز در نمایشنامه ای که دیگران می نویسند بازی نخواهم کرد!

من خود اصول بازی را مینویسم!...........دوست خوبم:به بهای فروختن آزادی صاحبان مملکت به تو همه چیز خواهند داد!اما تو نیز باید بهایی بپردازی !بهای خود بودنت را!!!باید شکلی میان اشکال شوی!۱صاحبان از کسانی که مانند او نیستند تنفر دارد!

و بدان که اطاعت کور کورانه بزرگترین خطاست!به شعورت گوش بده!اگر شعورت به اشتباه بودن چیزی حکم داد صرف نظر از خطر بر آن شمشیر بکش!

باید شکوفا شوی!هیچ گریزی از شکفتن نیست !و این خدمت نیست بلکه سهیم شدنی ست سرشار از شعف!و هیچ چیز لذت بخش تر از تقسیم شادی و سرور نیست!

امشب باران می بارد و من آرزو می کنم تو آنچه را که من براستی می خواستم بگویم دریافته باشی!

و در آخر جویای  راه خویش باش از این سان که منم!در تکاپوی انسان شدن!در میان راه دیدار می کنیم! حقیقت را آزادی را!توان صبر کردن در برابر آنچه روی می دهد و آنچه باید روی دهد!شکیبیدن !تحمل کردن و آزاده بودن!!