رفیق........زندگی رسم خودشو داره .زندگی با طبیعت همراهه ! طبیعت با نشانه هاش به ما یاد آوری می کنه که فصل ها رو جدی بگیریم!این لحظه ها با ما چه کردن؟؟وقتی لحظه ها این قدر کوتاهن !وقتی هیچ لحظه ای برای ادراک بیشتر ما  نمی ایسته،ما حق نداریم بایستیم!اگه نتونی در لحظه های زندگیت سرشاراز بودن باشی ،می بینی تو سالهای عمرت اسیر توهم بودی ..تو تمام روزهای زندگیت غایب بودی و از زنده بودن لذت نبردی ...نتونستن یعنی غایب بودن و غایب بودن یعنی از بودن تهی شدن :یعنی مرگ اختیاری...

بودن یعنی کشف حواس پنجگانه ات!احساس لمس کردن،فهم شنیدن،شوق دیدن،طعم چشیدن،عطر بوییدن،اگر حواس با ما همراه شدن،ما در ارتباط بی واسطه با هستی یگانه ایم!پس کاری رو انجام بده که از انجام دادن آن احساس لذت می کنی.وقتی در انجام کاری احساس شادمانی می کنی تو با آن کار به وحدت و یکپارچگی می رسی و این باعث میشه که همیشه حاضر باشی!

حصوری در ما هست که از طریق عمل کردن بی واسطه ابراز می شه:عمل برای عمل.اگر مشغول خوردن هستی و از این کار لذت نمی بری فورآ متوقف شو!اگر از همین لحظه شروع کنی می بینی که نقطه شروع سخته ولی اگر ادامه بدی آسون می شه!الان که داری اینجا رو می خونی از خودت بپرس آیا از خوندنش لذت می برم؟اگر نمی بری برو یه جای دیگه رو بخون!اگه با نوشته هام همراه نشی لذت نمی بریی یعنی   غایبی!وقت تلف نکن!جایی باش که حضورت هست!من و تو با حضورمون در هر ساحتی از هستی به بودن امتداد می دیم حجم هستی رو بزرگتر می کنیم...وقتی غایبی انرژی حیاتی رو حروم می کنی!

وقتی نتونیم نقشی رو که برای اون خلق شدیم و کشف کنیم سرگشته  به دنبال تکه های گمشدمون می گردیم و نتیجه اش می شه احساس پوچی و بی قراری!

این حالت یکپارچه رو وقتی عاشق شدی تجربه می کنی...خوردن سیب برات معنی داره!تماشای دو پرنده روی شاخه...صدای باد در ابندای صبحگاه ..صدای عبور لحظه هاو حتی صدای ضربان قلب مشتاقت رو می شنوی!عاشق حضوری مداوم در لحظه ها داره!...

در لحظه های زندگی حضور رو شکار کن!هر عمل هر چند کو چک روطوری انجام بده که انگار مهمترین کار هستیه!اجازه بده شور هر عملی رو به اوج برسونه!هر روز خودتو حاضر غایب کن!گاهی به اختیار غایب شو تا اهمیت حضور رو درک کنی!

خب!حالا....چهره شاد تو به جمعیت نگران می خنده!شاداب تر از همیشه به احساسی لبریز از بودن !

انگار امروز مهمترین روز زندگی توئه!حالا چشماتو باز کن................

*************************************************************

شبا وقتی به ستاره هایی که تو سیاهی شب برق می زنن نگاه می کنی ..مثل آرزوهای کوچیک و بزرگ من و تو دور به نظر می رسن...اما اگه به سمتشون یه قدم بر داری می بینی این راهی که خیلی دور بود یهو نزدیک می شه...وقتی به سمت آرزوهات پر می کشی..آرزوهاتم بال در میارن..می پرن به سمت تو...تا اینکه بالاخره یه روزی یه جایی همدیگرو ملاقات می کنین!یه لحظه چشماتو ببند ..برو تو کهکشون آرزوهات ..به ستاره هاش نگاه کن...آخرین آرزویی که داشتی به یاد بیار !از خودت بپرس چه قدر برای رسیدن به آرزوهات تلاش کردی !اگه یه صدای مزاحمی بد قلقی کرد :که ای بابا کی حال داره؟؟؟بذار اون صدایی که تو گلوت گیر کرده ..هرچی دل تنگش می خواد بگه ..باهاش مهربون باش ..بذار حرفاشو بزنه ...وقتی باهات درد و دل کرد خودش آروم می شه ..اون وقت تو می مونی و یه دل پر آواز!کی می دونه آرزو چیه!؟کی آرزوها رو تو دل ما می کاره؟؟کی آبش می ده؟چرا هیچ دلی نیست که بی آرزو باشه؟شاید آرزو ها می  آن تا من و تو از تکرار و روز مرگی در بیایم...

شاید میان تا به هر رنج و غم و مصیبتی چاشنی بزنن ...تا حتی درد و غصه هم مزه دار بشه از گلوی ما بره پایین!وقتی بچه بودی یه کودک شیطون تو دلت پا می گرفت و می گفت:اینو می خوام...اونو می خوام..وقتی بزرگتر شدیم ...اون کودک بزرگتر تو دلمون گم شد ..انگار یادمون رفت چه طور مثل بچگی اون سیب بزرگ و قرمز و بخوایم!آرزو کردن و فراموش کردیم ...شاید جرأت داشتن هرچیز خوبی رو از دست دادیم!انگار بهترینها دیگه سهم ما نبود..خودمونو زدیم به کوچه علی چپ!وقتی آرزوها خودشونو تو دل ما جا کردن میل خواستن تو رگای ما بیدار می شه ...شوق زندگی تو قلبمون نفس میکشه !اگه آرزو ها نبودن نمی دونستی واسه چی از خواب پا می شی!

بارونی که یه ریز داره می باره ...بارونی که ترانه هاش همیشه تازه ست شاید یه روزی آرزوی یه تیکه زمین خشک بوده واسه ابر شدن ..واسه باریدن ...واسه تر شدن!اون کبوتری که تو افق گم شد شاید روزی آرزوی یه پرنده ای بود که دلش می خواست  بپره !ولی بال پریدن نداشت...

از بی قراری نترسیم !!! بی فراری بهتر از بی تحرکیه! بی قراری یعنی می خوای به اوضاع دور و برت سر و سامون بدی ..بی خیال نیستی !آرزوها مثل فرشته ها بال دارن...پرواز می کنن!و صدای من و تو رو حتی اگه از هم دور باشیم می شنوند!

رفیق ... 

 توام آرزو کن ...فقط بخواه

پاشو که تا زنده ایم واسه حرکت دیر نیست

شیرجه بزن تو رودخونه زندگی که ته نداره!

من همون دریای گم شده ام ! منو بخون!

تا آن دم که زیر لب می خندد...دلش غنج می زند

و به ریش جادوگر آب دهن پرتاب می کند اما هیچ برادری نداشته ام که به "طاعون " آری بگوید و نان آلوده اش رابپذیرد....

                                                                                                "بامداد"

تو پرانتز:(قبل از هر جیز می خوام معذرت بخوام! به خاطر این ۲ روزی که نبودم!و یه تشکر از همه اونایی که توی وب لاگ تکونی کمکم کردند!بعضی آگاهانه بعضی هم غیرآگاهانه...)پرانتز بسته!

عرض کنم خدمتتون که.....

امروز جمعه است! یه هفته ای می شه !که بابا قول داده کسی رو ببینیم که تا حالا ندیدیم و از توضیح بیشتر هم خودداری می کنه ..تنها گفت قراره با یه مبارز ـ که احتمالآ به اندازه من هم کوچک نبوده! ـ دیدار کنیم!خلاصه در پوستم نمی گنجیدم! بابا همیشه یه قصدی داره !معلوم بود که قراره یه درس بزرگ بگیرم!!!!

خانه آن دوست نا شناخته در پیشاهنگی کرج بود!در یک حلبی آباد!وقتی از ماشین پیاده شدم نگاه متعجب همسایه ها نمایان بود و تازه فهمیدم لباسهایم!!!درست همون موقع یه چراغ سبز تو مغزم روشن شد!(چه و قتی و صرف انتخاب لباس کرده بودم!تازه اسم خودمم مبارزم می ذارم!!!)وارد خونه شدیم! یه باغچه پر از گلای آفتاب گردون دو خرگوش کوچک هم اونجا داشتن بازی می کردند ...مردی با موهای سپید . چهره ای خندان به من لبخند زد  و گفت :تو همون میترای مبارزی؟؟من که دقیقآشکلی شده بودم گفتم:بله این طوری می گن!وارد اتاق شدیم !هوا به شدت گرم بود یه کولر آبی که فقط توی فیلما دیده بودم گوشه اتاق بود!

روبروی آن مرد سپید موی نشستم!اسمش آقای دادگستر بود!آنقدر مهربان و صمیمی بود که فراموش می کردم ۵۰ سال از من بزرگتر است!من بی مهابا سوال می کردم او هم با آرامش زاید الوصفی جواب می داد!و خسته هم نمی شد!!از آغازش پرسیدم:در دهکده سلوش متولد شده بود آنقدر از شرایط بد ده و نبود دارو ..آب ...و...گفت که اشک در چشمانم حلقه زد!اولیم مبارزه با اربابان بوداولین مبارزه با درد جهل بود!و بارها فریاد کرد که میترا کوچولو! فقر اقتصادی فقر فرهنگی میاره و فقر فرهنگی به فقر اقتصتدی دامن می زنه!خلاصه زندگیش را کامل تعریف کرد ...سالها عضو احزاب گوناگون بود که بعضآهیچ تشابهی هم با هم نداشتند!

با وجود شرایط بد زندگی وقتی از او پرسیدم آیا پشیمان نیست! با صراحت گفت این بخشی از گذشته من است! و به آن افتخار می کنم!در گوشه دیگر اتاق...

همسر آقای دادگستر با چهره ای مهربان و دوست داشتنی و البته فراموش نشدنی  مرا مجذوب خود کرده بود...او مرا به یاد مادربزرگم می انداخت!وقتی آقای دادگستر از پیروزیهای حزبی و یا سالهای زندان می گفت نگاهم روی صورت آن پیرزن متوقف مانده بود!!صورتش درد و مشقت سالها را نمی توانست پنهان کند! و اگر حتی آقای دادگستر با صراحت بگوید که پشیمان نیست باز آن پیرزن معصوم در گوشم زمزمه کرد که دختر جون! جای ما اینجاست؟؟؟؟؟/نکن! نکن! نکن این کارا رو!

برای اینکه شما رو یادم نرفته باشه note bookمو  با خودم بردم !شمارو به آقای دادگستر نشون دادم و اون گفت:قدر پدر مادرت و بدون ...من در دهی زندگی کردم که به بچه های مریض به جای آسپرین کرم خاکی می دادن! و تو ...

هوا سنگین بود و من به سختی می تونستم نفس بکشم!کنار گلای آفتاب گردون نشسته بودم !صدای همسایه ها می اومد...یکی زنش و کتک می زد اون یکی دیش ماهواره نصب می کرد ...صدای جیغ و داد بچه ها هم به گوش می رسید! آقای دادگستر دختری داشت که با لکنت حرف می زد..خیلی دلم می خواست دلیلشو بفهمم ولی نپرسیدم....اون دختر اومد دستشو گذاشت روی شونم و هیچی نگفت ! هوا سنگینتر هم شده بود!بغض کرده بودم! پر از چرا بودم!هوا هوای تنفر بود! آقای دادگستر از همه متنفر بود تازه به منم می گفت جوونی!ـ منظورش از جوون احتمالآ نادان هم بود ـخودشو صوفی می دونست و کاملآ متعصب حرف می زد! اسلام قبول نداشت ولی خدا رو چرا!

خیلی باهاش بحث کردم! تازه قرار شد باز هم همدیگرو ببینیم! یه مشق شبم بهم داد ـآخه معلم بود! ـ

قرار شد بگردم و دلایل عقب موندگی ایران و پیدا کنم!!!عجب مشق ساده ای واقعآ!!!!!

شب بود! به خانه بر می گشتیم!بابام از سکوتم متعجب بود! سابقه نداشت این طوری ساکت بشم!اون همیشه می دونه دست رو کجا بذاره!شدیدآ تو فکر بودم!دادگستر خودش راضیه ولی درونش چی!بجه هاش چی؟زنش چی!؟اون زندگی چی؟آرزوهاش چی!

دوست ندارم !   کلی فکر کردم! به اینکه چرا  از ۱۰ سالگی آرزوم این بود که رئیس جمهور بشم؟؟رئیس جمهور بشم که کجا برم ! که چی کار کنم؟دلم می خاد مثل انسان زندگی کنم! اینجا هوا سنگینه !اینجا دستا کثیفه! مردم کشورم به اندازه کافی دروغ شنیدن! نمی خوام دروغ بگم! می خوام انسان باشم و آگاه! نه یه آدمی که برای خودنمایی یا هر دلیل مسخره دیگه شرف شو معامله می کنه!نمی خوام بعد از ۵۰ سال برای اینکه آبروم نره بگم من پشیمون نیستم و اون وقت چشام لو بده که دارم بد بخت می شم!

آقای دادگستر جز‌ء نمونه های ناموفق نبود بالاخره زندان بخشی از هزینه ای بود که باید پرداخته بشه و به قول خودش این راه دل مجنون می خواد ولی هر چه بود فرق جسارت و شجاعت و حماقت بود!...بعضی نتایج رو هم اینجا نمی نویسم!

***********بهتان مگوی !که آفتاب را با ظلمت نبردی در میان است

آفتاب از حضور ظلمت دلتنگ نیست..با ظلمت در جنگ نیست..چندان که آفتاب تیغ بر کشد او را مجال درنگ نیست !

همین بس که یاریش ندهی!!سواری اش مدهی....