زمان را نیک سنجیدن/ز چهرش پرده افکندن/زبان رنگ دانستن/به راز سنگ پی بردن/مسیر چرخ پیمودن/هزاران قصه نادیده دیدن/سخت جان گشتن/به سختی پا فشردن/اندک اندک پهلوان گشتن/توانا کردگار این تبار "آدمیزاد " است...

تمام روزهای گذشته از جلوی چشمم می گذرن...هنوز کتفم درد می کنه!هنوز پر از حرفای نگفته ام....اگر امشب خدا را در خواب ببینم حتمآ در آغوشش زار زار گریه می کنم!و برایش می گویم از خودمان!حتی اگر همه دروغ بگویند او آنجا بود!کنار ما ....زیر آن تابوتها!خدا آنجا بود!در تلالو اشکهایی که صمیمانه و صادقانه بر این زمین بیگانه ریختند...اگر خدا را دیدم ...حتمآ می گویم که بوی تعفن ریا و دروغ روحم را آزرده کرده!حتمآ می گویم از همه رنجی که مستحقش نبودیم!حتمآ می گویم که یک گل بهار نیست!....یعنی می شود امشب ببینمش؟و آنها چه می دانند که من خدایی دارم که به زبان عربی اختلاط نمی کند!او که هر روز داستان گنبد کبود را برایم می خواند...او که هست در عشق دخترک به عروسکش...او که پاکتر است ...او قلب مادر است ...او که مغرورتر است از نگاه پدر ..او که جاریست در عظمت شب...در سرخی فلق...خدای من می پزیرد دعوت مرغ عشق را و در قفس کوچکش حاضر می شود!......من از خدای خودم نمی ترسم!همه هراسم از ناخدایی ست که کشتی وجودمان را به گل نشانده!!!

اگر امشب در خواب ببینمش ....می گویم:او خودش بود که انار زندگی را برایم دانه کرد...او خودش بود که سیب سرخ به من داد....او گوش می کند به حرف من....حرف می زند با گوش من...

من از او نمی ترسم که از آغاز این گنبد کبود غیر از خدا خیچ کس نبود!تنها اوست که صورتم با سیلی اش بیگانه است!دل خدای من می سوزد به حال غیبت لبخند...تنگ می شود برای بازیهای کودکی...او همانقدر که آسمان بزرگ است...همانقدر که من کوچکم...همانقدر که تو خودت را عاقل فرض کردی  مهربان و بخشنده است ...

ساعت ۳ صبح است ...نخوابیده ام...می روم آبی به صورتم بزنم....دیگر چیزی نمی بینم...مادر بالای سرم گریه می کند...چشمتو باز کن...چی شده....چرا افتادی روی زمین....مادر از نگرانی نمی داند به کجا زنگ بزند...کم کم چشمانم را باز می کنم...من حالم خوبه...همه منتظرن بدونن چی شده!من چیزی یادم نمی آید...دیشب من بودم و خدا بود...من گفتم و او شنید!..

در امن ترین آغوش جهان خوابیده ام!برای مامان تعریف می کنم...چه دیده ام...برای مامان از آن ها که گمنامند می گویم!مامان هم گریه می کند!به مامان از انجمن می گویم!از آرمان...از کیوان....از شروین...از همه آنچه ساخته ایم!و از هراسم....از اینکه مبادا اندوهی سر رسد از پس کوه...مامان لبخند می زند...مثل بچگی هایم پیشانی ام را می بوسد....

کاغذی بر می دارم....

کنار پنجره خوابیده ام به صبح بهار

صدای ضربه باران به روی پنجره ها

مرا به خلوت بیدار کوچه ها می خواند:

و باز می گوید:

"برای هم نفسی با بهار بیرون آی !"

وقتی که راه

از میان آتش می گذرد؟؟

از نردبان فرصت و فراست بالا رفتیم تا ماه را در دستانمان بگیریم

همیشه غایب در مجلس لبخند و نشاط

همیه حاضر در مجلس ترحیم حیات

آری شکارماه تاوان دارد...!

 من معترضم!من مخالفم و بهای مخالفتم مشت و لگد هایی بود که به صورتم و صورتمان نواختند!اما من هنوز معترضم!و ابزاری جز گفتگو نمی شناسم!من زبان شما را نفهمیدم!آن وقت که به دانشگاهمان یورش آوردی ...آن زمان که با کارت بسیج دانشجویی خانه امن ما را تصرف کردی!آن زمان که اعتراضم را بر نتافتی و وحشیانه با چوب و آجر به ما حمله کردی!....من معترضم!نه امروز ..نه تیر 78 ...و نه 16 آذر 1332 ..قرنهاست که من معترضم و آوای اعتراضم در گوش تاریخ پیچیده است!...اما تو گوشهایت را گرفته ای...

امروز ۲۲ اسفند است!امروز شهدای گمنامی را شبانه به دانشگاهمان آوردند!امروز اشک امانمان نمی داد که بگوییم :دانشگاه را به پادگان بدل نکنید!دانشگاه گورستان نیست!که بگوییم : 18 تیر هنوز از یاد من و ما نرفته!که بگوییم شأن شهید را لگد مال نکنید!آقایان بوی گند بازی های سیاسی تان زمین و زمان را برداشته!

اما ما گفتیم و تو یورش آوردی!...و همه چیز تار شد!

دیگر چشمانم ندید ...دوستانم زیر پای تو بودند و تابوت ها از بالای سرمان گذر کردند وشهدا دفن شدند!براستی آیا تو ارزش شهید را دانسته ای!؟آیا تو می خواهی فرهنگ شهادت را ترویج دهی؟من دیدم ...ما دیدیم ...

امروز در دانشگاه ما شهادت مدفون شد!آبرو مدفون شد!شرف مدفون شد!امروز بار دیگر در پهنه عرصه ای که این بارها این فجایع را بر خود دیده دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف مورد ضرب و شتم بسیج دانشجویی و لباس شخصی ها قرار گرفتند!

......

به خانه می رسم...صورتم تبدار است...دلم گرفته و تمام بدنم درد می کند...مادر نگران می شود...از میترای همیشگی خبری نیست...حوصله ام سر رفته!جز کاغذ و قلم مرهمی نمی یابم!می نویسم ...می نویسم...می نویسم!بغض گلویم می شکند!دانشگاه....شهید....بسیج..........!

آسمان سیاهتر از هر شب است...اما پنجره را که باز می کنم..سوسوی خانه های شهر را می بینم!چه کسی می داند بر ما چه گذشته!چه کسی می داند!......می نویسم...و نوشتن هم دردی دوا نمی کند...

در این جاده زیر هر پا به شکلی خالیست

این جاده برای رفتن نیست!

برای ماندن هم نیست!
برای میخکوب شدن است!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

نمی دانم کاش می توانستم مثل هر روز از "فردا " بخوانم و از "امید"!امشب چشمانم بارانی تر از هر شب است تنها در میان تنهایان:

"فردا حتمآ روز دیگری ست"