فردا

farda — Mon, 07 Jul 2008 18:08:09 GMT

پرده ی اول *
یک هفته ای می شد که مادربزرگ در خانه ی ما بود...مریض شده بود، روح آبی خانه مان!
تا صبح نمی خوابید ...دکتر ها نمی دانستند کجای کار می لنگد که بی بی خانه مان اینچنین دست و پاهایش درد می کنند و پریشان شده.
روی پشتی نشسته بود و با من درد و دل می کرد...از پیری می گفت...مادربزرگ دلش خیلی گرفته بود.با هر کلمه اشک هایش روان می شدند...دلم مچاله می شد وقتی گریه اش می گرفت!
تا آن روز فکر می کردم که اگر پیر و از کار افتاده شوم روزی،خودم را با سیانور خلاص می کنم! مادربزرگ اما کلی نوه و نتیجه داشت که می خواست فردایشان را به نظاره بنشیند!مادربزرگ نگران بود!که نکند اندوهی سر رسد از پس کوه...
پرده ی دوم*
سوار اتوبوس می شوم...اتوبوس سواری صبح ها ، وقتی همه خوابشان می آید و من کنجکاو به صورتشان خیره می شوم و لا به لای خطوط صورتشان به دنبال امید می گردم،بسیار جذاب است!
سوار اتوبوس که شدم...پیرزن با عصا به کوله پشتی ام زد.سلام کردم.از لای قاب عینک سیاهش نگاهم کرد:اینجا توپ خونه ست؟ ....نه! اینجا انقلابه!و داره می ره به سمت آزادی!توپخونه نداریم !
پیرزن آلزایمر داشت!نمی دانست حافظه اش را کجای این سالها از دست داده اما می دانست که باید از اتوبوس پیاده شود!فریاد زدم: آقا نگهدارید!یکی اینجا باید پیاده شه!
راننده از توی آینه نگاهم کرد!خب یالا پیاده شو دیگه...و هرچه حرفهای زشت می دانست به من و پیرزن با هم زد!
پرده ی سوم*
از پجره به بیرون نگاه می کردم!همه ی آنها که شاهد و ناظر فحاشی های آقای راننده بودند،نگاه سنگین شان را از روی من بر نمی داشتند!انگارکه منتظر باشند!...اتوبوس ترمز محکمی کرد...یک پسر بچه با دوچرخه اش پریده بود جلوی اتوبوس.سر پیرمرد محکم به میله خورد!راننده چشمهایش را بسته بود انگار ..باز هم فحش می داد!
پسر بچه سالم بود
اعصاب همه ی آدمها خورد بود
در لابه لای خط های صورتشان امیدی نبود!
فقط صدای جغجغه ی دخترک موطلایی بود که می آمد.
راننده آرام تر می راند.
پیرمرد سرش را می مالید و زیر لب غر و لند می کرد.
پسرک جوان هنوز به من نگاه می کرد و می خندید.

پانوشت: من نمی دانم پیری چه هست و چه نیست! می دانم که مراقب باید بود.
مراقب پدربزرگ ها و مادربزرگ ها.
از کی و کجا ما یادمان رفت که زندگی کوتاهتر از آن است که دست ِ کم اش بگیریم!؟

روزمره

farda — Thu, 03 Jul 2008 12:29:18 GMT

بهم گفت : بیمار شدیم!
باور نکردم!
این روزهای کشدار و گرم و بی تحرک تابستون رو دوست ندارم...
هر کاری می کنم ، انگیزه ای پیدا کنم...ایده ای...نگاهی...هیچ!
می رم استخر
و فکر می کنم که شاید بشود دیوانگی را در آبهای استخر غرق کرد!
امروز سینما رفتم.
حس ِ پنهان.
فیلم خیلی خوبی نبود
اما من همه ی فیلم را با دقت دیدم بی آنکه به ساعت موبایلم نگاه کنم.همه ی فیلم رو دیدم و 1 ساعت و اندی اشک ریختم و با شخصیت های مختلف فیلم همدردی کردم .راست می گفت: بعضی آدمها قبل از مرگشون فاسد می شن و بو می گیرن...
من این روزها چشمهایم اشک آلودند...لطفآ به رگ روستایی من هی دست نزنید!

کولونی

farda — Tue, 24 Jun 2008 07:59:18 GMT

دخترک به پدرش گفت: دلم می خواهد بدانم مورچه ها که معروف اند به زندگی جمعی چطور زندگی می کتتد؟

پدر لحظه ای درنگ کرد و بعد بلافاصله گفت...مورچه قلدر و زورگوئه حکومت می کرد...سالیان دراز!تا اینکه مورچه های کارگر دست به دست هم دادن و انقلاب کردن! و مورچه قلدر َ رو از حکومت بر کنار کردن...و خودشون حکومت راه انداختن و هزار بار بد تر از اون به بقیه زور گفتن و اینجوری بود که کولونی به گه کشیده شد.

و بچه مورچه ها از انقلاب نا امید شدن و زندگی مرداب شد.و همه ی مورچه ها توش فرو رفتن.

Voices For peace

farda — Sat, 21 Jun 2008 15:42:18 GMT

شهر دل

farda — Fri, 20 Jun 2008 16:26:18 GMT

این ترانه را دوست دارم....از اینجا می توانید گوش کنید. :)

گر شکند دل مرا
جان بدهم به دل شکن
گر ز سرم کله برد
من ز میان کمر برم
دوست نشسته در نظر
من به کجا نظر کنم؟
دوست گرفته شهر دل
من به کجا سفر برم؟

چه کاشتی؟

farda — Wed, 18 Jun 2008 18:46:18 GMT

چه کاشتی در این مزرعه ی پنبه
که حاصل اش همه تیغ است و تبر!

رها کن مرا...

farda — Tue, 17 Jun 2008 18:50:18 GMT

پاره های مرا رها کن
بگذار گم شوند
تکه هایی از هیچ کس
این پازل را کامل نمی کنند...

می روی

farda — Wed, 09 Apr 2008 18:45:18 GMT

می روی اما
نه آنقدر زود
که از زندگی چیزی برایم مانده باشد...

امروز!

farda — Wed, 12 Mar 2008 15:57:18 GMT

امروز پایم را از گل و لای این لجن زار بیرون می کشم

پروانه ای میان گلویم بال می زند...

Nostalgia6

farda — Wed, 06 Feb 2008 18:10:18 GMT

تا به حال این همه کلاغ ندیده بودم....شاید همه ی این شایعه ها برای این بود که مدتها خودم را توی خانه حبس کنم!مامان بترسد و مرا بترساند و همه مان تنها بمانیم!آن وقت درخت،سنگفرش خنک آجری و مهتاب و آن پنجره همگی تنها بمانند!

همیشه مرگ بهانه خوبی برای گریه کردن ٍ زندگی ست!....موقع خاک کردن مرده از هیچ کس نمی پرسند چرا گریه می کند....!

در باغچه خیالی ذهنم یک صنوبر داشتم!زور می زدم آن را هم مثل شمشاد هایم گسترش دهم ...اما باغچه پر از چهره های وحشی بود و من بودم و یک حجم کوچک!

دیگر نیازی به حرف زدن ندارم!آن همه حرف برای تعریف رهایی و نیاز بود!...می بافتم...می بافتم و در این بافتن ها تنها کلاف های ذهنم کلفت می شدند!گم می شدم...کم می آوردم......

اگر خیلی می دانستم حتمآ دستگاهی می ساختم که به جای زبان ٍ دهان به زبان ذهنها حرف بزند!شاید این طوری کمتر زخمی شویم!

کلاف روز دارد دستم می آید پشت پرده روشن است...دیگر دنبالت نمی گردم!

برای همیشه خداحافظی کردی!....من در گیر و دار این خداحافظی ها پیر شده ام

نیاز هایم بی در و پیکر شده اند!همیشه آنچه را که می خواهم را یا نمی یابم یا از دست می دهم!

همه حرفهایمان تمام شد!فلسفه کم آمد...تاریخ ماسید...سیاست خالی شد...شعر حتی جا زد!!

بقیه راه را تنها رفتم ...تو هم تنها رفتی...دو خط موازی که هیچ وقت به هم نرسیدند!اما از رویشان قطار زندگی گذشت!

کاش گم نمی شدیم تا قصه شویم!برای من دیگر دیر شده..بگذار ستاره در سپهر طلوع کند!چیزی متولد شود که باور پذیر باشد!من تصمیم گرفتم صورتکم را بردارم تا پرنده ها در پرواز دانه بچینند..هر چه قدر هم که کلاغ ها قارقار کنند!و خطوط موازی وجود تو تا بی نهایت ها ادامه دهند!

یادم هست که گفتی اگر دیکتاتور بودی همه شاعران دنیا را می کشتی!شاید برای این است که من مُردم!

آن قدر هولناک است که نمی خواهم باورش کنم!کاش نمی دیدم و آن کلاف را نمی کشیدم تا این گلدوزی زشت را خلق کنم!کاش در غار تنهایی ام می ماندم و تو اسطوره خلق نمی کردی!کاش آسمان را به بر آمدن مهتاب خنده تو نمی دوختم!

بی بی مثل کبوتر پر می زند و روی بام میترا می نشیند!چه چیز بی بی را دوست دارم؟؟ شاید تپشی که با همه مهربان می زند را...شاید موهای بافته سفیدش را...شاید دستان معصومش را...

ناگهان هر دو ساکت شدیم...هر دو با سر خوردیم به دیوار بن بست...باید آن همه غم را قورت می دادیم تا اعصاب کشیده مان رها شود!و ما همچنان دوره کردیم...شب را و باز شب را!!